Crisis- en herstelwet bij uit te werken bestemmingsplannen

LJN BV1839, ABRvS 25 januari 2012, 201004320/1/R4
door mr. V.A. Textor (Vera)

In de uitspraak van 25 januari 2012 heeft de Afdeling de uitspraak van de Voorzitter van de Afdeling van 7 oktober 2010 bevestigd (LJN BO0224). In de uitspraak van de Voorzitter van 7 oktober 2010 oordeelde de Voorzitter over de reikwijdte van de Crisis- en herstelwet (Chw). Het ging in casu om het bestemmingsplan ‘Waterrijk 2009’ dat voorziet in woningbouw van meer dan 20 woningen. Het plan stond echter de woningbouw van meer dan 20 woningen niet bij recht toe. Daartoe diende het plan eerst te worden uitgewerkt. Om die reden oordeelde de Voorzitter dat het bestemmingsplan niet kon worden aangemerkt als een besluit dat is vereist voor de verwezenlijking van een project als bedoeld in artikel 1.1, eerste lid aanhef en onder a, gelezen in verbinding met bijlage I, onder 3.1 van de Chw. De regering heeft in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel om de Chw permanent te maken aangegeven dat deze uitkomst niet strookt met de bedoeling van de regering. Na een bodemuitspraak zou worden bezien of reparatie van dit onderdeel van de Chw nodig is (zie Kamerstukken II, 2011-2012, 33135, nr. 3, p. 18).

De uitspraak van 25 januari 2012 betreft de bodemuitspraak. De Afdeling heeft het oordeel van de Voorzitter bevestigd. De Chw is dus niet van toepassing op een bestemmingsplan dat de bouw van meer dan 20 woningen niet bij recht toestaat. Gelet op voornoemde memorie van toelichting, verwacht ik dat de regering de Chw op dit punt zal repareren in een nota van wijziging bij het wetsvoorstel om de Chw permanent te maken.

Een ander aspect dat in de uitspraak speelde, was de vraag of appellant nog een procesbelang had bij de behandeling van zijn beroep voor zover gericht tegen het plandeel met de bestemming ‘Woongebied - Uit te werken-1’. De Raad stelde zich op het standpunt dat dit plandeel reeds was uitgewerkt in een uitwerkingsplan, waartegen geen beroep is ingesteld. Volgens de Raad kon vernietiging van dit deel van het bestemmingsplan daarom niet van invloed zijn op de geldigheid van het uitwerkingsplan. Ook waren voor de bouw van 49 woningen in dit deel van het plangebied al omgevingsvergunningen verleend, die inmiddels onherroepelijk waren.

De Afdeling oordeelde dat wel sprake is van procesbelang, omdat het uitwerkingsplan niet zelfstandig kan bestaan zonder het bestemmingsplan waarop dat is gebaseerd. Voorts meent de Afdeling dat een procesbelang is gelegen in het feit dat niet is uitgesloten dat met betrekking tot het desbetreffende plandeel meer omgevingsvergunningen kunnen worden aangevraagd.